Palladios

Palladios (d. y. 363, Galatia, Anadolu – ö.
431’den önce, Aspuna), Galatialı keşiş,
piskopos ve vakanüvis. Erken dönem Mısır
ve Ortadoğu Hıristiyan manastır düzenini
konu alan Lausika Historia (Lausos Tarihi)
adlı yapıtı Hıristiyan çileciliğine ilişkin en
değerli kaynaktır.
Önce Hz. İsa’nın çarmıha gerildiği Zeytin
Dağında, sonra da Mısır’daki Nitria Çölünde
(bugün en-Natrun Vadisi) münzevi
yaşamı sürdü. 4. yüzyılın öncü keşişleri
Makarios ve Euagrios Pontikos’uıı öğretisini
benimsedi. Yaklaşık 399’da Filistin’e
döndü, ardından Konstantinopolis (İstanbul)
yakınlarındaki Helenopolis’e piskopos
atandı.
400’den kısa süre sonra Konstantinopolis
patriği Aziz İoannes Khrysostomos hakkındaki
heretiklik suçlamalarına karşı uzun bir
savunma hazırladı. Ama İskenderiye ilahiyat
okulu ile Konstantinopolis’teki karşıtlarının
suçlamalarıyla karşılaştı. Khrysostomos’u
hem Bizans’ta hem de Roma’da
savunduğu için Roma imparatoru Arcadius
tarafından sürgüne gönderildi. Yaklaşık
408’de Aziz İoannes Khrysostomos’un yaşamı
üzerine bir diyalog yazdı. Platon’un
Phaidon’unu örnek alan bu yapıtı dönemin
siyasal ve dinsel çatışmalarına ışık tutar.
413’te cezası kaldırıldıktan sonra Galatia’da
Aspuna piskoposu oldu. 419-420 arasında,
Anadolu ve Mısır’ın çeşitli bölgelerindeki
ilk Hıristiyan çilecilerini konu alan vakayinamesini
yazdı. İmparator II. Theodosius’
un başmabeyncisi Lausos’a adadığı bu metin,
kişisel deneyimleri ile çöl çileciliği
üzerine ikinci elden aktardığı öykülerin bir
kanşimıdır. “Şarabı akılla içmek, suyu kibirle
içmekten yeğdir” sözüyle keşişlerin kibirli
tavrına karşı çıkar.

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*

bool(false)