otoyol

Paylaşmak Güzeldir Sende Paylaşır Mısın?

otoyol, ek spr e s y o l olarak da bilinir, iki ya
da daha çok şeridi bulunan, geliş ve gidiş
yönlerinin birbirinden ortadaki çimen ya da
çalılık şeridiyle ayrıldığı karayolu. Giriş ve
çıkışları az sayıda ve denetimli olur; keskin
viraj ya da büyük iniş çıkışlar gibi araba
sürmeyi zorlaştıran yol koşulları ortave dan kaldırılmıştır. Genellikle kalabalık yerleşimlerin
içinden değil, yakınından geçen,
başlangıç ve bitiş noktaları arasında olabildiğince
doğru bir çizgi üzerinde inşa edilen
otoyollar yüksek hız, güvenli yolculuk,
sürücü ve yolcular için rahatlık, kolaylık orta ve
düşük taşıt işletme maliyeti gibi avantajlar
sağlar. Yeni otoyolların çoğunda, özellikle
ABD’de, geçişler paralıdır.
İlk paralı otoyollar 1924’te İtalya’da yapılmaya
başladı ve kısa zamanda uzunluğu 515
km’ye ulaştı. 10 m genişliğindeki üç şeritli
bu autostradcC\ax sonraki otoyolların standardma
ulaşmasa da, sınırlı sayıda giriş
bulunması ve hemzemin geçitlerin olmaması
gibi özellikler taşıyordu ve özel şirketlere
aitti. İlk gerçek otoyollar Almanya’da inşa
edilen Autobahn’lar oldu. Nazilerin ekonomik
ve askeri amaçlarla gerçekleştirdiği
Autobahri\ax 1942’de 2.108 km’ye ulaştı. II.
Dünya Savaşı öncesinde Almanya’nın dışında
otoyol yapımına girişen tek Avrupa
ülkesi Hollanda’ydı. ABD’de paralı
Pennsylvania Otoyolu ve Connecticut’taki
Merritt Otoyolu ülkenin 1941’de savaşa
girmesinden kısa bir süre önce tamamlandı.
Savaş sonrasında otoyol yapımı başlangıçta
mali zorluklar nedeniyle yavaş gittiyse de,
sonra giderek hızlandı. 1950’de ABD’nin
sekiz eyaletinde otoyol standartlarına uygun,
toplam uzunluğu 1.200 km’yi aşan
ücretli yollar vardı. Bu tarihten sonra
hemen her eyalette ücretli ya da ücretsiz
otoyollar inşa edildi. İngiltere’de 1949’da
çıkarılan Özel Yollar Yasası’yla kurulan
1.127 km’lik otoyol ağı daha sonra 1.600
km’yi aştı. Fransa’da 1950’lerde büyük
kentlerden çıkışı kolaylaştırmak için birkaç
kısa otoyol (autoroute) inşa edilmişti. Ama
hükümetin demiryolu ulaşımını destekleme
politikası nedeniyle 1960’lara ve 1970’lere
değin yeni yol inşaatına girişilmedi. AFC’de
eyaletlerarası otoyollar için 1957’de üç tane
dört yıllık plan hazırlanarak yapıma yeniden
başlandı. 1970’te Avrupa’daki otoyolların
dörtte biri AFC sınırları içindeydi ve
1981’de yol ağının uzunluğu 9.173 km’yi
bulmuştu. İtalyanlar 1964’te Milano’dan
Napoli’ye uzanan ve çok sayıda yan yol ve
uzantının eklendiği 805 km’lik Autostrada
del Sole’yi tamamladılar. Öbür Avrupa
ülkeleriyle Japonya’da da otoyollar yapıldı.
Afrika ve Latin Amerika’daki gelişmekte
olan ülkelerde başkentler çevresinde kısa
otoyollar inşa edildi.Türkiye’de ilk paralı otoyol uygulaması
İstanbul’daki Boğaziçi Köprüsü geçişinde
ye Gebze-İzmit arasında başlatıldı. Ayrıca
İstanbul, Ankara, İzmir ve öteki büyük
kentlerin çevre bağlantılarını sağlayan birçok
parasız otoyol da yapıldı. 1980’den sonra yapımı planlanarak ihale edilen, tümüyle
ya da kısmen araç trafiğine açılan ve
hepsinin paralı olacağı bildirilen otoyollar
şunlardır: Edirne-Kınalı, Kınalı-Sakarya,
Sakarya-Gümüşova, Gümüşova-Gerede,
Gerede-Ankara, Tarsus-Pozantı, Tarsus-
Gaziantep, Tarsus-Mersin, İzmir-Çeşme ve
İzmir-Ay dm.


Paylaşmak Güzeldir Sende Paylaşır Mısın?

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.