Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Anasayfa » wiki » Önal, Yıldırım

Önal, Yıldırım

Paylaşmak Güzeldir Sende Paylaşır Mısın?

Önal, Yıldırım (d. 1931, İzmir – ö. 10
Ekim 1982, İzmir), tiyatro ve sinema oyuncusu,
yönetmen. Kendine özgü konuşma
biçimi ve etkileyici sesiyle oluşturduğu üslupla
dikkati çekmiştir.1953’te Ankara Devlet Konservatuvarı
Tiyatro Bölümü’nü bitirdi. Aynı yıl sahneye
çıktığı Devlet Tiyatroları’nda, kısa bir ara
dışında 1963’e değin oynadı. Schiller’den
Maria Stuart (1953), Reşat Nuri Güntekin’den
Tanrıdağı Ziyafeti (1954), Turgut
Özakman’dan Güneşte On Kişi (1954),
Cevat Fehmi Başkut’tan Harput’ta Bir
Amerikalı (1955), Shakespeare’den On
İkinci Gece (1955), Gerhart Hauptmann’
dan Rose Bernd (1962) gibi oyunlarda rol
aldı. Özellikle Edmund Morris’in Tahta
Çanaklar (1956), Özakman’ın Duvarların
Ötesi (1958) ve Tennessee Williams’ın Arzu
Tramvayı’ndaki (1960) tiplemeleriyle büyük
övgü topladı.
Sonraki yıllarda zaman zaman özel tiyatrolarda
da çalıştı. Arena Tiyatrosu’nda oynadığı
George Bernard Shaw’dan Şezar ve
Kleopatra (1963) oyunuyla İlhan İskender
Armağam’m kazandı. 1970’lerin ortalarında
bir kez daha Devlet Tiyatroları’na döndü.
1977’de TRT’ye seslendirme yönetmeni
oldu.
Son döneminde sahneden koparak kendini
sinema ve televizyon çalışmalanna verdi.
1970’ten başlayarak rol aldığı filmlerden
birkaçı Hostes Hanım (1970), Vatan ve
Namık Kemal (1971), Şehvet Kurbanı
(1972), Zavallılar (1974) ve Gülerken Ağlayanlaradır
(1974). Televizyonda hem yönetFransa’da Molière tarafından yeniden canlandırıldı.
Sondeyiş, izleyiciyi evine keyifli göndermek
amacıyla hazırlanmış nükteli bir bölümdü.
İngiliz tiyatrosundaki biçimini Ben
Jonson Cynthia’s Revels (y. 1600; Cynthia’
nın Şenlikleri) adlı oyunuyla belirlemişti.
Jonson’ın sondeyişleri oyunun özünü bir
kez daha vurguluyor ve önceden beklenen
eleştirileri yanıtlıyordu.
Öndeyiş ve sondeyişin İngiliz tiyatrosundaki
en parlak dönemi Restorasyon dönemiydi.
1660’tan Kraliçe Anne dönemine değin
Londra’da öndeyiş ve sondeyişsiz bir oyun
hemen hiç sahnelenmedi. Oyun yazarları
dostlarından bu bölümleri yazmalarını ister,
ünlü yazar ve şairlerin yazdığı öndeyiş ve
sondeyişler yeni yazarlann yapıtlarına saygınlık
kazandırırdı.
Sondeyişler 18. yüzyıldan sonra ender
kullanılmış, öndeyişlerse Hugo von Hofmannsthal’ın
Jedermann (1911; Herkes),
Thornton Wilder’in Our Town (1938; Bizim
Şehir), Tennessee Williams’in The Glass
Menagerie (1944; Cam Kırıkları!Sırça Kümes)
ve Jean Anouilh’un Antigone’u (1944;
Antigone Diye Bir Küçük Kız) gibi 20.
yüzyıl yapıtlarında da kullanılmıştır.


Paylaşmak Güzeldir Sende Paylaşır Mısın?

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.