Oğuzcan, Ümit Yaşar

Oğuzcan, Ümit Yaşar (d. 22 Ağustos
1926, Tarsus – ö. 4 Kasım 1984, İstanbul),
aşk, özlem ve ayrılık gibi duygusal konulan
işleyen şiirleriyle tanınan şair.
Eskişehir Ticaret Lisesi’ni bitirdi (1945).
Daha sonra Osmanlı Bankası’nda ve Türkiye
İş Bankası’nda çalıştı. 1977’de İş Bankası
halkla ilişkiler müdür yardımcılığı görevindeyken
kendi isteğiyle emekliye ayrıldı.
İstanbul’da kendi adını taşıyan bir sanat
galerisi kurdu. Bir süre yayıncılık ve Akbank
Genel Müdürlüğü’nde Krediler Servisiflıüdürlü£ü yaptı. Yaşa/nının son döneminde
haftalık mizah dergisi Çarşaf ta taşlama
türünde şiirler yazdı.
İlk şiiri 1942’de Eskişehir’de Kocatepe
gazetesinde çıkan Oğuzcan daha sonra Yedigün,
Varlık, Büyük Doğu gibi dergilerdeyazdı. İlk şiir kitabı İnsanoğlu’nu 1947’de
yayımladı. Zamanla geniş kitlelerin okuduğu
bir aşk ve ölüm şairi olarak ünlendi.
Şiirlerinde Faruk Nafiz Çamlıbel’in yapıtlarındaki
duyarlığın izleri görülür. 1973’te
büyük oğlu Vedat’ın intiharından sonra
ölüm temasına daha çok eğildi. Bazı şiirleri
çağdaş sanat müziğinin popüler bestecilerince
bestelendi. Şiir kitapları arasında Deniz
Musikisi (1949), Dillere Destan (1954),
Aşkımızın Son Çarşambası (1955), Bir Daha
Ölmek (1956), İki Kişiye Bir Dünya
(1957), Karanlığın Gözleri (1960), Üstüme
Varma İstanbul (1961), Sevenler Ölmez
(1962), Ötesi Yok (1963), Hüzün Şarkıları
(1963), Mihribana Şiirler (1965), Toprak
Olana Kadar (1968), Aşk mıydı O (1969),
Önce Sen Sonra Sen (1971), Rubailer
(1972), En Eski Yalnızlığımdır Aşk Benim
(1978) sayılabilir.

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*

bool(false)