K a r a r a n S a h i l

Bûyunda kaybolurken ezhârın ümitleri

Nur gibi soluyor, lâle gibi yanıyor,

Bir gizli ateşle kızardıkça her yer,

Gönüller aşkın susuzluğuna kanıyor.

Ürperiyor soluklar içinde rüzgâr,

Doluyor yavaş yavaş gülzâre bahar.

Nihayet karanlığa kapılan sahil,

Bulamıyor bir daha sularda kandil.

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*

bool(false)