Oğuzca

Oğuzca, en eski Türk lehçesi. Eski Oğuzca,
Batı (Oğuz) ve Doğu (Orta Asya) olmak
üzere iki ana kola ayrılır. Batı kolu Eskiçağ
(Onoğuz, Dokuzoğuz) ve Ortaçağ (Orta
Oğuzca) dönemlerini geçirmiş, Orta Oğuzca
da Batı Oğuzca ve Doğu Oğuzca olarak
iki koldan gelişmiştir. Doğu (Orta Asya)
kolu ise Eskiçağ (Göktürkçe, Eski Uygurca,
Eski Kırgızca), Ortaçağ (Karahanlıca,
Harezmce, Çağatayca) ve Yeniçağ
(Özbekçe, Yeni Uygurca) dönemlerinden
geçmiştir.
Batı Oğuzca Eski Anadolu (8-15. yy), Eski
Azerbaycan (13-18. yy), Selçuklu Türkçesi
(13. yy) ve Eski Osmanlıca (14-15. yy)
evrelerinden sonra iki ana koldan gelişmiştir.
Birinci kol Eski Osmanlıca (14-15. yy),
Klasik Osmanlıca (16-19. yy), Yeni Osmanlıca
(19-20. yy), Çağdaş Türkiye Türkçesi,
Gagavuzca ve Kırım Osmanlıcasım, ikinci
kol ise Azeri Türkçesini (18. yy’dan günümüze
Kafkasya Azeri ağızlan, İran Azeri
ağızları) kapsar. Doğu Oğuzca ise Eski
Türkmence (15-18. yy), Orta Türkmence
(18-19. yy), Yeni Türkmence (19. yy’dan
günümüze) dönemlerine ayrılır.

Share This:

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*

bool(false)